<آمریكا در ایران چه میخواهد؟ (1) چهارشنبه ۱۱ بهمن ۸۵
برای دشمنی آمریكا با ایران دلایل زیادی شمرده می شود. از آن جمله می توان به حمایت ایران از حزبالله, مداخله در عراق, اعلام رسمی دشمنی ایران با آمریكا, اشغال سفارت آمریكا, عدم رعایت حقوق بشر, دستیابی به فنآوری غنیسازی اورانیوم و احتمال دستیابی به بمب اتمی, دستیابی به فنآوری موشكهای دوربرد, مخالفت با اسرائیل و حمایت از حماس اشاره كرد.
البته تمام مسایل فوق در این دشمنی نقش دارد – بگذریم كه حقوق بشر برای كسی مثل بوش اهمیتی ندارد و تنها چیزی كه برای بوش مهم نیست ما هستیم – اما من فكر میكنم نقش برخی از مسایل فوق پررنگتر است.
به طور سنتی سالهاست كه ایران و عراق به عنوان وزنهی تعادل منطقه عمل میكنند. با هم میجنگند و یا شاخ و شانه می كشند. از كنار همین وضعیت كشورهای عربی جنوب خلیج فارس نیز دلارهای نفتی خود را صرف خرید سلاحهای پیشرفته میكنند و همه به خوبی و خوشی! در كنار هم زندگی میكنند. دلیل این مدعا نیز جنگ هشت سالهی ایران و عراق است. در این جنگ البته كمك زیادی به عراق شد. بسیاری از كشورهای عربی برای عراق كمك و حتی سرباز میفرستادند و تقریبا از تمام كشورهای عربی در زمان جنگ اسیر داشتیم. اما آمریكا نمیخواست صدام در این جنگ پیروز شود. آمریكا سلاحهایی در اختیار داشت كه اگر آن را در اختیار صدام میگذاشت, توازن قوا به هم میخورد و صدام ایران را شكست میداد اما این كار را نكرد. در این جنگ توان نظامی ایران و عراق تحت كنترل بود و پیروزیهای متناوب ایرانیان و عراقیها در برهههای زمانی مختلف این مساله را تایید میكند.
